فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.

کودکان بی‌سرپرستی که به حال خود رها شده و زندگی خطرناکی دارند، توسط مردی مهربان به سرپرستی پذیرفته می‌شوند.

در یک کالج، سه دوست یک انجمن مخفی تشکیل می‌دهند. هدف آن‌ها رفتن به آمریکا است. یک شب، پس از یکی از جلسات مخفیانه‌شان، یکی از آن‌ها مردی را می‌بیند که از یک دیوار بیرون می‌آید. روز بعد، پس از اینکه او در این باره صحبت می‌کند، ناپدید می‌شود. سپس، نفر دوم نیز غیبش می‌زند. آیا آن‌ها به دنبال رویاهای خود رفته‌اند؟ در همین زمان است که معلم هنر به قتل می‌رسد. اکنون شک و تردیدها بسیار بالا گرفته و نفر سوم تصمیم می‌گیرد خودش دست به تحقیق بزند.

مورتال حاضر است برای طلاق گرفتن از همسرش نادیا دست به هر کاری بزند. او برای بدنام کردن نادیا، نیاز دارد برایش یک معشوق پیدا کند. او فکر می‌کند کاندیدای ایده‌آل را در شخص کارآگاه خصوصی تنومندی به نام رابرت آرنو یافته است. اما اوضاع از کنترل مورتال خارج می‌شود؛ چرا که از یک سو رابرت و نادیا واقعاً عاشق هم می‌شوند و از سوی دیگر، رابرت به کمک توتوی جوان و باهوش، موفق می‌شود مورتال را به عنوان یک سارق جواهرات لو بدهد.